ره خطا بود و علامت گنگ و رهبر نابلد
ما توکل کرده بودیم این ولی کافی نبود
نیل تر بود و عصا خشک و پیمبر نابلد
از چه می خواهی بدانی؟ هیچیک از ما نماند
دشمن از هر سو نمایان ما و لشکر نابلد
از سرم پرسی؟ جز این در خاطرم چیزی نماند
تیغ چرخان بود و گردن نازک و سر نابلد
مشتهامان را گره کردیم اما ای دریغ
مشتی از ما سست پیمان مشت دیگر نابلد!
گاه غافل سر بریدیم از برادرهای خویش
دید اندک بود و شب تاریک و خنجر نابلد
نامه ها بستیم بر پاشان دریغ از یک جواب
باز و شاهین تیزچنگال و کبوتر نابلد
کشتی ما واژگون شد تا نخستین موج دید
ناخدای ما دروغین بود و لنگر نابلد
حسین جنّتی
اندوه بزرگی است زمانی که نباشی
آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی
پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار
فیروزه و الماس به آفاق بپاشی
ای باد سبکسار مرا بگذر و بگذار
هشدار که آرامش ما را نخراشی
هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم
اندوه بزرگی است چه باشی...چه نباشی...
علیرضا بدیع
از حال ما نپرس که حالی نمانده است
دیگر برای عشق مجالی نمانده است
پامال شد به خاک تمام رسیده ها
بر شاخه هیچ میوه کالی نمانده است
هرگز ز کنج دنج قفس دل نمی کنم
اما نه چون دگر پر و بالی نمانده است
دریا و تنگ در نظر ماهیان یکیست
وقتی که هیچ آب زلالی نمانده است
سالک جزای شکوه ز جور و جفای عشق
دیگر تو را امید وصالی نمانده است
آهوی جسته از گذر دام هست و نیست
شیری که در کمند غزالی نمانده است
دل را اسیر کن ببر ای عقل چون دگر
در من توان جنگ و جدالی نمانده است
بس کن جدال فلسفه ی شرق و غرب را
دیگر برای خلق سوالی نمانده است
ما را جز این نمانده ملالی که تازگی
در اهل درد هیچ ملالی نمانده است
نادر صهبا
غم این دل مگر یکی و دوتاست؟
به همم ریخته است گیسویی
به همم ریخته است مدّت هاست
هم به هم ریخته است هم موزون
اختیارات شاعری خداست
در کش و قوس بوسه و پرهیز
کارمان کار ساحل و دریاست
نیست مستور آن که بدمست است
چشم تو این میانه استثناست
خاطرت جمع ، من پریشانم
من حواسم هنوز پرت هواست
از پریشانی اش پشیمان نیست
دل شیدای ما از آن دل هاست!
هرکجا می روی دلم با توست
هرکجا می روم غمت آنجاست
عشق سوغات باغ های بهشت
عشق میراث آدم و حواست
محمد مهدی سیار