با همه ی بی سر و سامانی ام

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سال ها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا که بگیری و بمیرانی ام

خوبترین حادثه می دانمت

خوبترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

ها به کجا می کشیم خوب من؟

ها نکشانی به پشیمانیم

محمد علی بهمنی

چیزی شبیه زلزله اما، مهیب تر

چیزی غریب مثل نگاه کبوتران

یا مثل چشم های تو ،حتی غریب تر

تقسیم شد نگاه تو و بی نصیب ماند

چشمی که نیست چشمی از او بی نصیب تر

رفتم میان باغ اساطیری گناه

در جست و جوی میوه ای از سیب، سیب تر

تنها همین، همین که بگویم نیافتم

از چشم های روشن تو دلفریب‌تر

با دست های سوخته باز آمدم ولی

عاشق تر و حریص تر و ناشکیب تر

اینک منم غریق تماشای لحظه ها

با چشمی از کبوتر و باران، نجیب تر

محمود سنجری

عشق سرگرمی اش آزار و تسلاست رفیق

قیمت یک شب از آن چشم ، غزل نوشیدن

سال ها بیت به بیت آه و تمناست رفیق

نشدم راهی ات ای عشق که سیراب شوم

تشنگی ناب ترین لذت دنیاست رفیق

بارها تا لب این چشمه دویده است دلم

این سرابی است که از دور گواراست رفیق

اسم آن روز که نامیده ای اش روز وصال

در لغتنامه ی من "روز مبادا"ست رفیق

"نیست در شهر عزیزی که دل از ما ببرد"

بنشین شعر بخوان! دور جوان هاست رفیق

انسیه سادات هاشمی

فرقی نمی کند شب من کی سحر شود

شمعی که در فراق بسوزد سزای اوست

بگذار عمر بی تو سراپا هدر شود

رنج فراق هست و امید وصال نیست

این "هست و نیست" کاش که زیر و زبر شود

رازی نهفته در پس حرفی نگفته است

مگذار درددل کنم و دردسر شود

ای زخم دلخراش لب از خون دل ببند

دیگر قرار نیست کسی باخبر شود

موسیقی سکوت صدایی شنیدنی است

بگذار گفتگو به زبان هنر شود

فاضل نظری

زده تیشه به باد داده مرا

"زیر باران قدم زدن بی تو "

این "کلیشه" به باد داده مرا

شیرم و صید چشم آهویی

صید بیشه به باد داده مرا

شیطنت های "دودی" چشمت

پشت "شیشه" به باد داده مرا

قصه عشق باد و گیسویت

تا همیشه به باد داده مرا

سینا سازگاری اردکانی

چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خاموش شد

آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ

آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود

ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبایی ام

تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود

ابوالحسن ورزی