سراپا تشنگی باید گذشتن از عطشزارت

تو آن رازی که دنیا از نگاهم سخت پنهان کرد

که پیچید این چنین در هفت توی گنگ اسرارت

در این کابوس بی پایان ، در این رویای ناممکن

به هر سو می دوم سرسختی بغض است و دیوارت

دعایی بی اجابت هستی اما در مذاق من

نمی دانم چرا این قدر شیرین است تکرارت!

وصال تو به یک دلتنگی خاموش آغشته ست

فراق آلوده ی وصل است حتی روز دیدارت

خریداری ندارد از گرانیّ و عجیب این است

کسادی نیز افزوده ست بر گرمیّ بازارت

رسیده ناز چشمان خوش لیلی به چشم تو

و شیرین تر ز شیرین است شیرینیّ رفتارت

غزل در نیمه ی راه وصف تو از پای می ماند

عبث گفتند خیل شاعران در نظم اشعارت...

محمد رضا ترکی

با تشکر از ف.ب

زمانی از حقیقت های ما افسانه می سازد

سر مغرور من ! با میل دل باید کنار آمد

که عاقل آن کسی باشد که با دیوانه می سازد

مرنج از بیش و کم ، چشم از شراب این و آن بردار

که این ساقی به قدر "تشنگی" پیمانه می سازد

مپرس از من چرا در پیله ی مهر تو محبوسم

که عشق از پیله های مرده هم پروانه می سازد

به من گفت ای بیابان گرد غربت کیستی؟ گفتم  :

پرستویی که هر جا می نشیند لانه می سازد

مگو شرط دوام دوستی دوری است ، باور کن

همین یک اشتباه از آشنا بیگانه می سازد

فاضل نظری

با تشکر از م.م

عشق این بار به دیوانه شدن می ارزد

گرچه خاکسترم و همسفر باد ولی

جستجوی تو به بی خانه شدن می ارزد

تیشه بر ریشه قصری که در آن شیرین نیست

بیستون بی تو به ویرانه شدن می ارزد

یوسفم سینه ی من پیرهن پاره ی من

ننگ این قصه به افسانه شدن می ارزد

خاک خامم عطش آتش و می در دل من

بزن آتش که به پیمانه شدن می ارزد

شانه ام زیر غم عالم و آدم اما

یک نفس زیر سرت شانه شدن می ارزد

علی سعادت شایسته

با تشکر از م.م

خواب ، در بستر چشمان تو دیدن دارد

وقتی از شوق به موهای تو افتاده نسیم

دست در دست تو هر کوچه دویدن دارد

تاک ، از بوی تنت ، مست به خود می پیچد

سیب در دامنت احساس رسیدن دارد

بیخ گوش تو دلاویزترین باغ خداست

طعم گیلاس از این فاصله چیدن دارد

کودکی چشم به در دوخته ام ... تنگ غروب

دل من شوق در آغوش پریدن دارد

"بوسه" سربسته ترین حرف خدا با لب توست

از لب سرخ تو این قصه شنیدن دارد...

اصغر معاذی

با تشکر از ف.ب 

خرد و خراب و خمیده ، تصویر ویرانتری بود

مردی که در خواب هایش ، همواره یک باغ می سوخت

وان سوی کابوس هایش ، خورشید نیلوفری بود

وقتی که سنگ بزرگی ، بر قلب آیینه می زد ،

می گفت : خود را شکستم کان خود نه من دیگری بود

می گفت با خود : کجا رفت آن ذهن پالوده ی پاک ؟

ذهنی که از هر چه جز مهر بیگانه بود و بری بود

افسوس از آن طفل ساده که برگ برگ کتابش

زیبا و رنگین و روشن ، تصویر خوش باوری بود

طفلی که تا دیو ها را مثل سلیمان ببندد

زیباترین آرزویش یک قصه انگشتری بود

افسوس از آن دل که بعد از پایان هر قصه تا صبح

مانند نارنج جادو ، آبستن صد پری بود

دردا که دیری است دیگر شور سحرخیزی اش نیست

آن چشم هایی که هر صبح ، خورشید را مشتری بود

دردا که دیری است دیگر ، زنگ کدورت گرفته است

آیینه ای کز صباحت صد صبح ، روشنگری بود

اکنون به زردی نشسته است از جرم تخدیر و تدخین

انگشت هایی که روزی مثل قلم جوهری بود

حسین منزوی

با من به جمع مردم تنها خوش آمدی

بین جماعتی که مرا سنگ می‌زنند

می‌بینمت برای تماشا خوش آمدی

راه نجات از شب گیسوی دوست نیست

ای من، به آخرین شب دنیا خوش آمدی

پایان ماجرای من و عشق روشن است

ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی

با برف پیری‌ام سخنی بیش از این نبود

منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی

ای عشق ای عزیزترین میهمان عمر

دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی!

فاضل نظری

با تشکر از واصل

دست بردار که دست از سر من بردارد

چشم بر هم زدم و نیمه ای از عمر گذشت

حال چشم تو سر نیمه ی دیگر دارد

لب واکرده به لبخند مبین ، این زخم است

که سپیدار تبر خورده به پیکر دارد

دست از دامن این باغچه بردار که عشق

خرمنی دارد اگر از گل پرپر دارد

قدر یک جرعه به پیمانه اگر دارد مرگ

عشق بسیار از این دست به ساغر دارد

علی سعادت شایسته

با تشکر از ف.ب و م.م

در گلویم خبری هست که ناگفتنی است

جاری ام در دل گسترده ی تنهایی خویش

رو به آن روشن یکدست که ناگفتنی است

چه بگویم که زبانم متلاشی شده است

حیرتی هست در این مست که ناگفتنی است

مانده ام خیره در آیینه ی سرشار از هیچ

آنچنان رفته ام از دست که ناگفتنی است

حرف از محو ضمیر من و روییدن توست

من به رنگی به تو پیوست که ناگفتنی است

قربان ولیئی

چگونه می شود از زندگی کنار کشيد ؟

چقدر می شود آيا به روی اين ديوار

به جای پنجره نقاشی بهار کشيد ؟

برای دور زدن در مدار بی پايان

چقدر بايد از اين پای خسته کار کشيد ؟

گلايه از تو ندارم چرا که آن نقاش

مرا پياده کشيد و تو را سوار کشيد

حکايـت من و تو داستان تکه يخی ست

که در برابر خورشيد انتظار کشيد

چگونه می شود از مردم خمار نگفت

ولی هزار رقم ديده خمار کشيد ؟

اگر بهشت برای من و تو است چرا

پس از هبوط ، خدا دور آن حصار کشيد ؟

چرا هر آنچه هوس را اسير کرد اما

برای تک تکشان نقشه فرار کشيد ؟

خدا نخست سری زد به جبه منصور

سپس به دست خودش جبه را به دار کشيد

خودش به فطرت ابليس سرکشی آموخت

و بعد نقطه ضعفی گرفت و جار کشيد

غزل ، قصيده اگر شد مقصر آن دستی است

که طرح قصه ما را ادامه دار کشيد !

غلامرضا طریقی

با تشکر از م.م

مست از درم درآمد و دیدم غم است این

گر چشم باغ گریه ی تاریک من ندید

ای گل ز بی ستارگی شبنم است این

پروانه بال و پر زد و در دام خویش خفت

پایان شام پیله ی ابریشم است این

باز این چه ابر بود که ما را فرو گرفت

تنها نه من ، گرفتگی عالم است این

ای دست برده در دل و دینم چه می کنی

جانم بسوختی و هنوزت کم است این

آه از غمت که زخمه ی بیراه می زنی

ای چنگی زمانه چه زیر و بم است این

یک دم نگاه کن که چه بر باد می دهی

چندین هزار امید بنی آدم است این

گفتی که شعر سایه دگر رنگ غم گرفت

آری سیاه جامه ی صد ماتم است این

هوشنگ ابتهاج

با تشکر از ف.ب

ببين چه زرد مرا مي جوند – سبزترينم

ببين چگونه مرا ابر كرد - خاطره هايي

كه در يكايك شان مي شد آفتاب ببينم

شكستني شده ام اعتراف مي كنم  اما

ز جنس شيشه ي عمر تو ام مزن به زمينم

براي پر زدن از تو خوشا مرام عقابان

كبوترانه چرا بايد از تو دانه بچينم؟

نمي رسند به هم دست اشتياق تو و من

كه تو هميشه هماني ، كه من هميشه همينم

محمد علی بهمنی

با تشکر از ح.

ایمان منی - سست و ظریف و شكننده!-

هم، چون كف امواج «خزر» چشم‌گریزی

هم، مثل شكوه سبلان خیره‌كننده!

می‌خواست مرا مرگ دهد آن كه نهاده‌ست

بر خوان لبان تو، مربای كشنده!

چون رشته‌ی ابریشم قالیچه‌ی شرقی‌ ست

بر پوست شفاف تو رگ‌های خزنده!

غیر از تو كه یك شاخه‌‌ی گل بِین دو سیبی

چشم چه كسی دیده گل میوه دهنده!؟

لب‌های تو اندوخته‌ی آب حیات است

اسراف نكن این همه در مصرف خنده!

ای قصه‌ی موعود هزار و یكمین شب

مشتاق تو هستند هزاران شنونده

افسوس كه چون اشك، توان گذرم نیست

از گونه‌ی سرخ تو – پل گریه و خنده -!

عشق تو قماری‌ست كه بازنده ندارد

ای دست تو پیوسته پر از برگ برنده!

غلامرضا طریقی

با تشکر از م.م

زندگی تغییر خواهد کرد ، پس تغییر کن

زنده ام با آرزوی مرگ ، زیرا گفته ای

مرگ را از آرزوی زنده بودن سیر کن!

خواب دیدم غنچه ای روی لبم روییده است

خواب دیدم عاشقم ! خواب مرا تعبیر کن

شیر را شرمنده ی چشمان آهوها مخواه

یا نهان کن خویشتن را یا مرا زنجیر کن

هر چه ماندم چشم در راه تو ، عاشق تر شدم

چشم در راهم ، بیا... اما کمی تاخیر کن

مهدی مظاهری

با من ِ تنها غریبی،آشنای دیگران

کاش من هم لحظه ای بودم به جای دیگران

از همان روزی که دستان مرا کردی رها ،

برگ پاییزم که می افتم به پای دیگران

در نگاه مردم دنیا اسیری ساده ام

در خیال خام خود فرمانروای دیگران

عاشقی یکسان اگر با کفر باشد کافرم،

یا خدایم فرق دارد با خدای دیگران

زخم های کهنه ام تنها نه از لطف تو است ،

دسترنج روزگار است و دعای دیگران!

سجاد سامانی

با تشکر از ح.

ابزار شعر ، جای قلم رنگ چشم تو

این کار توست : خلق مراعات بی نظیر

اینگونه است موی تو همرنگ چشم تو

هر یک بهانه ای است که دیوانه ام کند

هم انحنای پلک تو هم رنگ چشم تو

لالایی ات به خواب ابد می برد مرا

همراه آن نوازش کمرنگ چشم تو

چشمان توست در ته فنجان سرنوشت

ای سرنوشت من ز عدم رنگ چشم تو...!

محمد مهدی خدارحمی

که من چون غنچه های صبحدم بسیار دلتنگم

مرا چون آینه هرکس به کیش خویش پندارد

و الّا من چو مِی با مست و با هشیار یکرنگم

شبی در گوشه ی محراب قدری «ربّنا» خواندم

همان یک بار تارِ موی یار افتاد در چنگم

اگر دنیا مرا چندی برقصاند ملالی نیست

که من گریانده ام یک عمر دنیا را به آهنگم

به خاطر بسپریدم دشمان ! چون «نام من عشق است»

فراموشم کنید ای دوستان ! من مایه ی ننگم

مرا چشمان دلسنگی به خاک تیره بنشانید

همین یک جمله را با سرمه بنویسید بر سنگم

حسین منزوی

با تشکر از واصل

ميـان ما و رسيدن، هـزار فرسنگ است

مرا گشايش چنـدين دريچه کافــي نيست

هـزار عرصه براي پريـــدنم تنگ است

اسيــر خاکـم و پرواز، سرنوشتــــم بود

فـرو پريدن و در خاک بودنم ننگ است

چگونه سر کنـد اينـجا ترانه ي خود را

دلي که با تپـش عشق او همـاهنگ است

هـزار چشـــمه ي فرياد در دلـم جوشيد

چگونه راه بجويد که رو به رو سنگ است

مـرا به زاويه ي بـاغ عشق مهمان کـن

در اين هزاره فقط عشق پاک و بي رنگ است

سلمان هراتی

با تشکر از سجاد