شاخه خشكم، ز پاييز و بهار من مپرس

مرده‌ام، از صبح و شام روزگار من مپرس

آفتابي بر لب بامم، در آفاقم مجوی

جلوه‌ای از طالع بی اعتبار من مپرس

سر خط مضمون افسوسم، بر اين حيرت بياض

جز ندامت سطری از شعر و شعار من مپرس

سر به پيش افكنده دارم پيش سربازان عشق

سرفرازی از سر‌ِ زانو سوار من مپرس

زخم صد مرهم به جان دارد درخت طاقتم

سايه واگير از سرم، وز برگ و بار من مپرس

استخوان بشكسته‌‌ام، وز موميايی بي نياز

گم ‌شدم در خويش، از سنگ مزار من مپرس

در بيابان طلب آواره‌ام چون گردباد

آشيان بر باد دادم، از غبار من مپرس

غفلت خوش‌باوريها را غرامت مي‌دهم

از جفای دشمن و از مهر يار من مپرس

داستان‌پرداز عصر غربت انسان منم

نغمه‌ای بشنو، ز درد اضطرار من مپرس

چشم در راه اميدي همچنان بنشسته‌ام

قصه كوته كن، حميد! از انتظار من مپرس

حمید سبزواری

شاخه های بی برگیم، باغبان ما عشق است

در طریقت مرگیم، کاروان ما عشق است

می رویم و پیدا نیست این طریق را پایان

راهیان بی خویشیم، راهدان ما عشق است

تشنگان شمشیریم ، می رویم و می میریم

بسملیم و بسم الله ، هر تکان ما عشق است

تن ، لباس پوسیده ؛ روح ،تیغ تفتیده

بی سریم و می رقصیم ، نوحه خوان ما عشق است

حال ما بپرس از موج ، می کشندمان از اوج

گر چه بر زمین هستیم، کهکشان ما عشق است

روزیِ ظریف ما ، از جناب جبریل است

رزق ما زمینی نیست ، آب و نان ما عشق است

گنج بی کران با ماست ، در جهان نمی گنجیم

خانه در عدم داریم، آشیان ما عشق است

زاهدان بپرهیزید از ترانۀ عشّاق

خشک هیزمانید و بر زبان ما عشق است

پلّه پلّه تا اسرار ، تا دقیقۀ دیدار

ما مسافر خویشیم ، نردبان ما عشق است

قربان ولیئی

مثل گیسویی که باد آن را پریشان می‌کند

هر دلی را روزگاری عشق ویران می‌کند

ناگهان می‌آید و در سینه می‌لرزد دلم

هرچه جز یاد تو را با خاک یکسان می‌کند

با من از این هم دلت بی‌اعتناتر خواست، باش!

موج را برخورد صخره کِی پشیمان می‌کند؟

مثل مادر، عاشق از روز ازل حسرت‌کِش است

هرکسی او را به زخمی تازه مهمان می‌کند

اشک می‌فهمد غم ِ افتاده‌ای مثل مرا

چشم تو از این خیانت‌ها فراوان می‌کند

***
عاشقان در زندگی دنبال مرهم نیستند

دردِ بی‌درمان‌شان را مرگ درمان می‌کند…

مژگان عباسلو

ناگهان دیدم كه دورافتاده ام از همرهانم

مانده با چشمان من دودی بجای دودمانم

ناگهان آشفت كابوسی مرا از خواب كهفی

دیدم آوخ قرنها راه است از من تا زمانم

ناشناسی در عبور از سرزمین بی نشانی

گرچه ویران خاكش اما آشنا با خشت جانم

ها ... شناسم این همان شهر است شهر كودكی ها

خود شكستم تك چراغ روشنش را با كمانم

می شناسم این خیابان ها و این پس كوچه ها را

بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

آن بهاری باغها و این زمستانی بیابان

ز آسمان می پرسم آخر من كجای این جهانم ؟

سوز سردی می كشد شلاق و می چرخاند و من

درد را حس می كنم در بند بند استخوانم

می نشینم از زمین سرزمین بی گناهم

مشت خاكی روی زخم خونفشانم می فشانم

خیره بر خاكم كه می بینم زكرت زخمهایم

می شکوفد سرخ گلهایی شبیه دوستانم

می زنم لبخند و برمیخیزم از خاك و بدینسان

می شود آغز فصل دیگری از داستانم

محمد علی بهمنی

هـرگز تـو هـم مــانـنــد مـــن آزار دیــدی؟

یــار خــودت را از خــودت بــیــزار دیــدی؟

نـام کـسی را در قـنـوتت گـــریـه کـردی؟

از «آتـنـا» گـفـتن «عــذابَ النـّار» دیدی؟

در پـشـت دیـوار ِحیاطی شعـر خوانـدی؟

دل کـنـدن از یــک خــانه را دشـوار دیدی؟

آیا تو هم با چشم ِ بـاز و خیس ِ از اشک

خواب کسی را روز و شب بـیـدار دیدی؟

رفتی مطب بی نسخه برگردی به خانه؟

بیـمار بـودی مثل ِمن ؟ ، بیمار دیــدی؟

کاظم بهمنی

با تشکر از ف.ب

رسیده ام به غريبي كه رخ نداده هنوز


و اتفاق عحيبي كه رخ نداده هنوز


و جرم تازه ي از پيش متهم شده ام


گناه گندم و سيبي كه رخ نداده هنوز


ميان چشم من و تو كسي لگد كوبيد


به عشق، حس نجيبي كه رخ نداده هنوز


هنوز منتظرم من اگر چه مي افتد


دلم به دام فريبي كه رخ نداده هنوز


به احتمال قوي مرگ در كمين من است


و خواب هاي مهيبي كه رخ نداده هنوز


و باز دست پر از خالي ام هجوم آورد


به سمت«امّ يُجيبي» كه رخ نداده هنوز


دوباره از پس اين روزهاي در به دري


چه مانده است نصيبي كه رخ نداده هنوز؟

يوسف ابوعلي نژاد

با تشکر از م.م

موجم برد به هرسو با دست و پای بسته

بازیچه ی محیطم چون کشتی شکسته

در انتظار باران در خشکسال ماندم

لرزان چو خوشه ی سبز بر دانه های بسته

از فیض بی وجودی در دستگاه گردون

ایمن ز گوشمالم چون رشته ی گسسته

شکرانه ی وصالت گر می پذیری از ما

داریم نیمه جانی از چنگ هجر رسته

تا شوق وصل دارم آبی بر آتشم زن

دامن زدن چه حاصل بر شعله ی نشسته

نتوان به عمرها رفت ای کعبه ی حقیقت

راهی که می گذاری در پیش پای خسته

خود را رسانده گیرد آهم به گوش تاثیر

بینند خواب پرواز مرغان پرشکسته

محمد قهرمان

یک اسم، یادگار کسی که تو نیستی

اسمی به اعتبار کسی که تو نیستی

زندان – هزار و سیصد و پنجاه و پنج – مرد

عکس شماره‌دار کسی که تو نیستی

در پارک، صندلی کنار تو خالی است

در فکر او، کنار کسی که «تو» نیستی

مرد مچاله – ساعت بیهوده – شهر گیج

یک زن، در انتظار کسی که تو نیستی...

تو مرده‌ای و چند بلوک آن‌طرف‌تری

او رفته بر مزار کسی که تو نیستی

نفرین به روزگار تو که نیستی کسی!

نفرین به روزگار کسی که تو نیستی!

محمدسعید میرزایی

من گفته بودم عاشقم، اما فراموشش کن ای دوست!

از عشق اگر یک شعله در من مانده خاموشش کن ای دوست

نشنیده گیر آری اگر از عشق، حرفی با تو گفتم

مُرد آن عروس آرزوها پنبه در گوشش کن ای دوست

من تا سراب عاشقی صد بار از این دریا گذشتم

چون موج از این افسانه بگذر، ترک آغوشش کن ای دوست

می‌خواستم با عشق فرداهای روشن را ببینم

دیگر نگاهم را بگیر از من، سیه‌پوشش کن ای دوست

خط می‌زنم نام تو را از خاطرم، یاد تو را نیز

از من اگر نامی به یادت مانده مخدوشش کن ای دوست

عاشق شدم تا اتفاقی تازه در عالم بیفتد

این اتفاق افتاد، باور کن! فراموشش کن ای دوست

ناصر فیض