چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید!

نشانِ داغِ دلِ ماست لاله ای که شکفت

به سوگواریِ زلفِ تو این بنفشه دمید

بیا که خاکِ رهت لاله زار خواهد شد

ز بس که خونِ دل از چشمِ انتظار چکید

به یادِ زلفِ نگونسارِشاهدانِ چمن

ببین در آینه ی جویبار گریه ی بید

به دورِ ما که همه خونِ دل به ساغرهاست

ز چشم ساقیِ غمگین که بوسه خواهد چید؟

چه جای من ؟ که درین روزگارِ بی فریاد

ز دست جورِ تو ناهید بر فلک نالید

از این چراغ توام چشم روشنایی نیست

که کس ز آتش بیداد غیر دود ندید

گذشت عمر و به دل عشوه می خریم هنوز

که هست در پی شام سیاه صبح سپید

کِراست سایه درین فتنه ها امید امان؟

شد آن زمان که دلی بود در امان امید

صفای آینه ی خواجه بین کزین دمِ سرد

نشد مکدر و بر آه عاشقان برچید

هوشنگ ابتهاج

پ.ن 1 : سایه این شعر را با عنایت به غزل حافظ با این مطلع سروده است :

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید          وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

پ.ن ۲ : شمار غزل های غزل معاصر به ۲00 رسید

پ.ن 3 : عیدتون مبارک!

نه! نثرنیست ، نه! درهم شکسته شاعرتو

و باز گریه نموده فقط به خاطر تو

و آب ریخته پشت خودش مسافر تو !

خلاف حرکت طوفان، گل مهاجر تو

اگر چه نیمه پنهان ماه تاریک است

مگرعبور کند روزی از مجاور تو

که گم شدست خیابان درون عابر تو ...

سید مهدی موسوی

با تشکر از م.م

که عقل و دین شده چون قصه ها فراموشم

ببین نیامده سر رفته ای از آغوشم

که نیمه روشنم از دور و نیمه خاموشم

همین بس است که نوشیده ام ... نمی نوشم

معاشران بفشارید پنبه در گوشم

سر تو بار گرانی است مانده بر دوشم ...

با تشکر از ح.

شاخـه را محکـم گـرفـتـن این زمان بی فایده است

بـرگ می ریـزد، ستـیـزش بـا خـزان بی فایده است  

بـاز می پرسی چـه شـد که عاشق جبـرت شـدم

در دل طـوفـان کـه بـاشی بـادبــان بی فایده است 

بــال وقتی بـشـکـنـد از کــوچ هـم بـایـد گــذشـت

دسـت و پـا وقـتـی نـبـاشـد نردبان بی فایده است 

تـا تـو بــوی زلـفـهــا را مـی فـرسـتـی بـا نـسـیــم

سعی من در سر به زیری بی گمان بی فایده است 

تـیــر از جـایی کـه فـکــرش را نمی کــردم رسـیــد

دوری از آن دلــبـــر ابـــرو کـــمـــان بی فایده است 

در مـن ِ عـاشـق تــوان ِ ذره ای پـرهــیـــز نـیـسـت

پـرت کـن مـا را بـه دوزخ،امـتـحــان بی فایده است  

از نـصـیـحـت کـردنـم پـیـغـمـبــرانـت خـسـتــه انـد

حرف موسی را نمی فهمد شبـان،بی فایده است 

مــن بــه دنــبـــال خــدایـی کـه بــســوزانــد مـــرا

همـچنـان می گردم امـا همـچنـان بی فایده اسـت

کاظم بهمنی

که تسکین می‌دهد چشمت غم جانسوز تب‌ها را

بخوان! با لهجه‌ات حسّی عجیب و مشترک دارم

فضا را یک‌نفس پُر کن به هم نگذار لب‌ها را

به دست آور دل من را چه کارت با دلِ مردم!

تو واجب را به جا آور رها کن مستحب‌ها را

دلیلِ دل‌خوشی‌هایم! چه بُغرنج است دنیایم!

چرا باید چنین باشد؟... نمی‌فهمم سبب‌ها را

بیا این‌بار شعرم را به آداب تو می‌گویم

که دارم یاد می‌گیرم زبان با ادب‌ها را

غروب سرد بعد از تو چه دلگیر است ای عابر

برای هر قدم یک دم نگاهی کن عقب‌ها را

 نجمه زارع

آزاد کرده است و گرفتار کرده است

بامت بلند باد که دلتنگیت مرا

از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است

خوشبخت آن دلی که گناه نکرده را

در پیشگاه لطف تو اقرار کرده است

تنها گناه ما طمع بخشش تو بود

ما را کرامت تو گنه کار کرده است

چون سرو سرفرازم و نزد تو سر به زیر

قربان آن گلی که مرا خوار کرده است

فاضل نظری

امروز هـم مطابق معمـــــول ناتمــــام

همسایه ی همیشه ی ناآشنا؛سلام

یك صفحه زندگانی بی روح و كم دوام

ایام خوش خیالی و بی حالی ات،به كام!

چیزی شبیه یك دل در حــال انهــــدام

جامی به افتخــــار تو با بــاد روی بــام

تا قصه ای دوباره از این دست، والسلام!

با تشکر از م.م

کنون پرنده ی تو ــ آن فسرده در پاییز ــ

به معجز تو بهارین شده است و شورانگیز

بسا شگفت که ظرفیت ِ بهارم بود

منی که زیسته بودم مدام در پاییز

چنان به دام عزیز تو بسته است دلم

که خود نه پای گریزش بود نه میل گریز

شده است از تو و حجم متین تو ، پُر بار

کنون نه تنها بیداری ام که خوابم نیز

چگونه من نکنم میل بوسه در تو ، تویی

که بشکنی ز خدا نیز شیشه ی پرهیز

هراس نیست مرا تا تو در کنار منی

بگو تمام جهانم زند صلای ستیز

تو آن دیاری ، آن سرزمین ِ موعودی

فضای تو همه از جاودانگی لبریز

شکسته ام ز پس خود تمام ِ پُل ها را

من از تو باز نمیگردم ای دیار ِ عزیز !

 حسین منزوی

پ.ن : منزوی جان کاش فکر جان ما را هم می کردی!

فاضل نظری

با تشکر از ف.ب

با من بهار جز به بدی تا نمی كند

دست نسيم پنجره را وا نمی كند

در ذهن كوچه شعر دل انگيز عشق را

ديگر صداي پای تو نجوا نمی كند

دعوت به روشنايی فردا نمی كند

از لابلای پرده تماشا نمی كند

چشمت مرا مسافر دريا نمی كند

آثاری از حضور تو پيدا نمی كند

جز تو هوای هيچ كسی را نمی كند

بازآ دوباره پنجره ها را مرور كن

بي تو كسی در آينه ام ها نمی كند

محمد سلمانی

احسان ایزدی

با تشکر از م.م

زن جوان غزلي با رديف " آمد " بود

كه بر صحيفه ي تقدير من مسوّد بود

زني كه مثل غزل هاي عاشقانه ي من

به جسن مطلع و حسن طلب زبانزد بود

مرا زِ قيد زمان و مكان رها مي كرد

اگر چه خود به زمان و مكان مقيّد بود

به جلوه و جذبه در ضيافت غزلم

ميان آمده و رفتگان سرآمد بود

زني كه آمدنش مثل "آ" يِ آمدنش

رهايي نفس از حبس هاي ممتد بود

به جمله ي دل من مسنداليه " آن زن "

و " است " رابطه و " باشكوه " مسند بود

زن جوان نه همين فرصت جواني من

كه از جواني من رخصت مجدّد بود

ميان جامه ي عرياني از تكلّف خود

خلوص منتزع و خلسه ي مجرّد بود

دو چشم داشت _ دو " سبزآبي " بلاتكليف _

كه بر دوراهي " دريا چمن " مردّد بود

به خنده گفت : ولي هيچ خوب مطلق نيست !

زني كه آمدنش خوب و رفتنش بد بود

حسین منزوی

راهی دورترین گوشه ی دنیا بشوی

من زمینگیر شدم تا تو مبادا بشوی

چوب من را بخوری ورد زبانها بشوی

من که مرداب شدم، کاش تو دریا بشوی

باید از این طرف شیشه تماشا بشوی

تو خودت خواسته بودی که معما بشوی

می توانی «عذرا» باشی، «لیلا» بشوی

در دل سنگترین آدمها جا بشوی

فقط از این نگرانم ، که تو تنها بشوی

مهدی فرجی

با تشکر از م.م